Orkaan in maart 2001: daar ging onze dakisolatie…

Cupramontana , 6 april 2001.

Ciao Amici,

Voor het eerst beleefden we eindelijk eens een echte lentemaand. De wintergarderobe maakte dan ook plaats voor onze lente- en zomeroutfit. Zelf ‘s avonds hoefde de verwarming niet meer aan en onze zuiderburen in Sicilië mochten al even een hittegolf van 37° begroeten. Maar eerst moest maart nog even met zijn staart roeren, een Marsipulamistaart zelfs. De februarisneeuw smolt op 2 dagen tijd weg onder de plotselinge temperatuurstijging. De ontmoeting tussen warme en koude luchtlagen gebeurde zonder vredesakkoorden en er ontketende zich dan ook een kleine orkaan.

Die welbewuste orkaannacht waren we maar net in bed of we hoorden een enorme knal in de ruimte waar onze honden sliepen. Tot onze grote verbijstering merkten we daar een groot gat in het dak, stenen op de vloer en 2 doodsbange honden in een hoek. De wind gierde door de opening heen. Erik ging meteen poolshoogte nemen; de hevige wind had het “teerzeil” en de isomoplaten losgerukt, wat nu als middeleeuwse katapult fungeerden voor de stenen die dit moesten verhinderen. We kleedden ons bliksemsnel aan, kropen met honden en kat in de auto om de binnenvallende stenen te ontwijken. De brandweer werd opgebeld, die vliegensvlug ter plaatse kwam. Maar ook zij vonden het te gevaarlijk om met deze wind op het dak te klimmen en alles vast te maken. De wind blies nu zo hard, dat ik amper kon blijven staan, ik waaide gewoon weg. De brandweercommandant raadde ons aan om niet meer op de bovenverdieping te verblijven. Zij vertrokken om de wegen van ontwortelde bomen te ontruimen. Op het gelijkvloers stonden geen bedden, dan maar terug de auto in. De middeleeuwse katapult staakte echter niet, dus werd het daar ook niet meer veilig. We reden weg op zoek naar een beschutte plek waar de wind geen vrij spel zou hebben. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, want Erik kon nog met moeite de auto op de weg houden. Opeens weerklonk een hard geluid, de zijruit aan Eriks kant ontplofte gewoon door de druk van de wind. Nog maar net bekomen van die knal, sprong nu de achterruit, een 2de trauma voor onze honden. Gelukkig bereikten we na een tijdje een beschutte parking, omgeven door hoge muren, waar het bijna windstil was…opluchting. Ik liet de honden uit, terwijl Erik het glas opruimde en de 2 vensters a.h.v. een deken en jas dichtmaakte. 2 uur ‘s nachts wees het autoklokje. Doodvermoeid probeerden we wat te slapen, wat door alle doorstane emoties niet echt lukte. Nu beseften we goed wat het betekent om op de vlucht te moeten slaan.. een angstaanjagende belevenis.

De zon kwam gelukkig al op om 6 uur, de wind leek wat kalmer en we keerden terug naar huis. Wat zouden we te zien krijgen ? De omvergewaaide reklameborden kwamen ons al tegemoet, alsook talrijke ontwortelde bomen. Bovendien bleek de wind nog altijd van zijn oren te maken, maar de hevige woede was gelukkig voorbij. Ons dak stond er gelukkig nog, wel was de helft van ons isolatiewerk voor niets geweest. Maar al bij al viel de schade nog mee. Bij daglicht lijkt ook alles minder erg.

De daaropvolgende dagen zag je de meeste dorpsbewoners herstellingen verrichten op de daken: weggewaaide schoorstenen en antennes. De ouderen onder hen hadden zulk natuurgeweld nog nooit meegemaakt: una tempesta bestiale !! De regionale tv sprak van windsnelheden van 150 km/uur en we zagen hijskranen in kurkentrekkers veranderd.

Ons dak repareerden we ook en Autoglass bekommerde zich om onze autoruiten.

Het woord “ windstil “ begrijpen we nu ook zeer goed alsook de beschrijving van “ gierende winden “ Bij elke harde wind hier zijn we dan ook niet echt gerust.

Voorlopig geen dakwerken meer, die hervatten we bij stabieler weer. We concentreerden ons nu binnenshuis: installatie van afvoeren en toevoeren voor wc, douche en keuken. Einde maart konden we de nieuwe wc en keukengootsteen al inwijden.

Oude muurbezetsels klopten weg (kilo’s stof vreten ) en vervingen die door nieuwe.

Met het mooie weer voelde ik mijn groene vingers weer kriebelen. Dus begon ik met snoei- en takkenschaar het gevecht tegen de klimplanten die hier door jarenlange verwaarlozing de bomen wurgden. Ondertussen bloeiden ook onze abrikoos, pruimenboom en de talrijke kersenbomen. Rond 15 maart wuiven ze hier in Midden-Italie al de ijsheiligen weg: St. Matilde, Cesare en Eriberto.

Natuurlijk namen we nog de tijd voor enkele uitstapjes, naar de zee, waar we ons eerste gelato aten. Jesi, de geboortestad van Frederik II verkenden we ook. Hier bleek Stevaert gepasseerd: gratis busjes die iedereen naar het centrum vervoert.

In Cupramontana wandelden we naar een vervallen klooster van de witte paters. Nu opgekocht door Duitsers die er met een Italo-Duitse vereniging een internationaal centrum voor oorlogsslachtoffers willen oprichten. Ons stadje krijgt nog wereldfaam ! We leerden tevens een Nederlands koppel kennen: Dick en Marijke. Zij lieten 2 jaar geleden een oud huis verbouwen tot enkele appartementen. Zo konden we tips en ervaringen uitwisselen.

Maart kreeg nog een leuke afsluiter: we vonden een woning voor mijn ouders in Umbrië in de buurt van mijn zus. De bezichtiging ervan gebeurde natuurlijk op zijn Italiaans; alle gadgets werden eerst aangeprezen, zoals de automatische garagedeur met afstandsbediening ( mijn ouders hebben geen auto), alle tv. aansluitingen ( mijn ouders hebben één tv) de parlofoon ( door het raam zie je ook wie aan het hek staat), de geblindeerde voordeur enz.. Bovendien promoveerde de makelaarster mijn ex-militaire vader tot officier van de Nato.

Hun verhuis combineren we dan met die van ons. Midden mei zullen we dan voor een tweetal weken terug in belgenland zijn:

Als afsluiter dan nog enkele anekdotes en tot la prossima volta !

• In de Conad ( een soort Nopri ) is de Parma-hesp in de aanbieding. Ik vraag er wat van. “ oh “ zegt de mevrouw aan de bediening, “ Wilt u die wel ? Het is juist het einde. Heeft u niet liever een begin ?” Nu voor mij was de hesp die ze aantoonde nog lang niet het einde. Dus vroeg ik dat en kreeg ik nog eens 50% korting !
• Patricia slaagde voor haar examen als officiële gids voor Umbria. De provincie had voor haar gidsenpasje nog enkele gegevens nodig van de gemeente Umbertide. Doch daar bestond mijn zus niet, alhoewel ze er al 7 jaar woonde. Mijn zus zelf naar de gemeente. Wat bleek ? De volgorde van al haar voornamen op haar geboortebewijs, klopte niet met de volgorde van de voornamen vermeld op de identiteitskaart. Bovendien waren de voornamen niet allemaal op dezelfde manier geschreven en ontbraken de voornamen zelfs op haar studiediploma. In Italië kan je best maar één voornaam hebben.
• Hier zijn ze dol op geschenken, verrassingen e.d. Bij elk artikel dat je koopt, krijg je wel iets of is er een wedstrijd enz… Zo ook bij bepaalde diensten. Voor ons jaarlijks onderhoud van de auto kregen we van de chefgarage Renault gratis één jaar Renault-assistance. Onlangs woonden we een colloquium bij ivm Bed and Breakfast in de Marche. Alle aanwezigen kregen als geschenk een prachtige toeristische gids over het noordwesten van deze streek, 2 kaarten met wandelingen en mountainbikeroutes, een boek met uitleg over de routes en een boek met uitleg over villa’s en kastelen.!
• Een Italiaan streek al jaren invaliditeitsgeld op als blinde. Hij had wel een eigenaardig bijberoep: buschauffeur. Na jaren kwam men hier achter en stuurde men de inspectie op hem af. “ Ja “ zei de man, “ maar onlangs ging ik op bedevaart en …miracolo… ik kan weer zien !!!”