Het aanvragen van een telefoonlijn waar er nooit één geweest is, bleek geen sinecure. We startten ermee in mei 2001. Allereerst moest je een telefoonnummer achterlaten waar ze je konden bereiken!!!! Gelukkig hadden we een GSM. Daarna was het wachten geblazen op de komst van een technicus, die ter plaatse vaststelde dat er nog geen lijn was, …Maar waar liepen de lijnen van de buren ? Even aanbellen bij de buren, om dit na te vragen. Vervolgens zou een prijsofferte volgen, die we nog altijd niet gezien hebben. Gelukkig kon men voor klachten terecht bij het gratis 187 nummer. Ook via de GSM. Zo belandden we in Rimini, Firenze, Bologna, maar niet in De Marche. Na het derde telefoontje wist iemand me te vertellen dat men via een Gsm nooit in de Marche belandde. Wel door op een vast toestel 187 en de prefix van Ancona te draaien. Maar we hadden geen vast toestel, daarvoor belde ik toch……gelukkig bestonden er nog telefooncellen. (dit werd hopelijk geen ellenlang vervolgverhaal )
De soapserie “de perikelen van Telecom” kende geen zomerstop maar leverde nog spannende afleveringen ; we kwamen wel degelijk in hun computerbestand voor , maar met de vermeldingen “woonachtig in geïsoleerd gebied” (onze overburen bezaten al jaren telefoon) en “aanleg is technisch een probleem” (welke kon niemand ons zeggen ). Het bezoek van een tweede technicus (anderhalve maand na de eerste) bleek een plagiaat van het eerste.
Het klachtennummer van Telecom bestond opeens niet meer (teveel klachten ?). Een adres van een Telecom-kantoor gaf ons hoop, misschien ontmoetten we eindelijk een mens van vlees en bloed, i.p.v. de anonieme telefoonoperatoren van het callcenter. We belandden echter in een groot bastion, waar we niet verder dan de portier kwamen. Deze luisterde gelukkig naar ons verhaal en stelde een gepeperde brief op, die we konden faxen…. naar één van de kantoren binnen in het bastion. Dit leidde weliswaar niet tot de ontknoping van het feuilleton, maar bracht ons misschien wel een stapje dichterbij. Een derde technicus meldde zich aan met de mededeling dat Telecom beslist had, dat ook wij recht op een telefoon hadden, maar hiervoor moesten ze dan in de straat graven, een gemeentelijke straat en dus wachtten ze nu op de toestemming van de gemeente. Dit werd nog eens telefonisch en schriftelijk bevestigd !!!!!
In september ging ons Telecom-feuilleton gewoon door. We ontvingen een brief met een mea culpa, maar dat nu de gemeente nog altijd toestemming moest geven. De gemeente verleende die op 12 september. Telecom reageerde echter niet, dus faxten we nu een tweede brief, verwijzend naar hun recente reclamespot , waarbij een bejaarde dame van 92 jaar zich nog een toekomst wenste met telefoon . Of wij tot onze 92-jarige leeftijd zouden moeten wachten ? Faxen bleek hét communicatiemiddel te zijn. De commerciële dienst belde ons nu op en schoof alle schuld van de vertragingen naar de gemeente, ik ontkende dit en wees hen op de datum van 12 september. Zij ontvingen nog niets maar zouden het nachecken. De verantwoordelijke van onze zone daagde op met de schriftelijke toestemming van de gemeente. Volgens hem konden de werken de 2de week van oktober beginnen. Een telefoontje volgde om dit te bevestigen, dus wachten we nu heel benieuwd of dit ook zal uitkomen.
De ontknoping van het Telecom feuilleton bleek dan toch niet voor deze maand. De laatste week van oktober kwam de plaatselijke verantwoordelijke weer eens langs, vergezeld van een dikke map vol wachtenden op een nieuwe telefoonaansluiting (vnl. buitenlanders want zij kopen hoofdzakelijk de oude huizen), mét de verantwoordelijke van de graafwerken (afspraak na Allerheiligen) en mét ons nieuw telefoonnummer: Zo kregen we goede hoop op een positieve afloop .
Het einde van ons Telecom-feuilleton, gebeurde, zoals het een goede serie betaamt, op een impressionante manier :
De buren en wij zelf keken op de bewuste dag onze ogen uit: 4 vrachtwagens, 3 bulldozers, 5 bestelwagens, 2 auto’s, 4 ploegbazen met 8 arbeiders en 2 ingenieurs voorzien van blitse zonnebrillen en Gsm’s… allemaal voor het aanleggen van onze telefoonlijn ??? Nee dus, ook de watermaatschappij en de gemeente besloten toevallig die dag om onze Napoleontische waterleiding te vernieuwen en wat drainagewerken uit te voeren. Het voorbij rijdend verkeer bleek minder opgetogen met deze onverwachte wegversperring. Op een gegeven ogenblik kon je alleen nog maar via 2 metalen platen over een gat rijden. Opa met zijn Ape en een paard met kar moeste halsbrekende toeren uitvoeren om door te rijden. De buis waar de telefoondraad doorheen moest… ook impressionante, wel 10 cm. doorsnede, alle telefoondraden van ons dorp konden er wel doorheen en de inspectieput 50 cm. doorsnede. De buren waren het ermee eens; het vereiste veel geduld maar als Telecom eenmaal kwam ,dan op een indrukwekkende manier. We verheugden ons al om `s avonds iedereen te kunnen bellen. Nee hoor, net toen de draad tot ons huis doorgetrokken moest worden, kwamen ze draad tekort..hoe bestond het??? Morgen was het weekend, dus konden ze pas over 3 dagen hun karwei afmaken. Even kookte ik, doch we hadden al zolang gewacht, die 3 dagen konden er wel bij. Deze gelaten houding beloonde ons, want onverwachts stond de Telecom- ploeg de volgende dag toch aan de deur, met de ontbrekende telefoondraad ! Na een half jaar hadden we finalmente telefoon én internet
