Cupramontana 31 maart 2020,

Cari amici,

Jullie hebben enkele dagen moeten wachten op het vervolg, maar zodra het mooi weer is, profiteer ik ervan en ben in mijn tuin te vinden. Vandaag regende het, dus ideaal om verder te schrijven.

De stilte buiten na 22 dagen lockdown is nog altijd opvallend, het lijken eindeloze autoloze zondagen te zijn, waarbij de vogels des te meer hun best doen! Vandaag om 12 uur was het in heel Italië 1 minuut stilte voor alle slachtoffers van het coronavirus en hingen de vlaggen halfstok.

Van het slechte weer maakte ik dankbaar gebruik om na 10 dagen opnieuw boodschappen te doen en ja hoor ik hoefde slechts 20 minuten aan te schuiven om binnen te geraken.

Jezelf fit houden als er niet mag gewandeld worden, vergt wat creativiteit. Ik loop zoveel mogelijk rondjes in onze grote tuin en een vriend van ons die een fitnesscentrum beheert, geeft bijna elke dag voor iedereen een half uur fitness online. ’s morgens is de light versie en ’s namiddag voor de gevorderden.

Veel leesplezier !

Isabelle en Erik

Deel 6:

We hadden de smaak te pakken en besloten om nog eens een wandeling uit het boekje te kiezen. Het weer zag er goed uit, dus reden we richting het westen in de bergen. Eerst de picknickboodschappen ingeslagen om vervolgens te parkeren bij het sportveld van San Piero, het oudste dorpje van het eiland.

De beschrijving in het boekje en de bewegwijzering vielen deze keer dik tegen…. men raadde aan om de wandeling in wijzerzin te maken want dan was de afdaling gemakkelijker, doch de beschrijving was geheel volgens tegen- wijzerzin gedaan. Het vertrekpunt bleek ook niet al te duidelijk en al gauw wandelden we ergens maar wisten totaal niet waar we ons precies bevonden. We maakten namelijk de megalietenwandeling in het gebergte waar jarenlang talrijke steengroeves functioneerden. Hiervan waren nog slechts 2 geopend.

De uitzichten konden weer ingekaderd worden en alsook de indrukwekkende grote stenen dolmens/menhirs die we tegenkwamen. Het gebied was immers al bewoond sinds het stenen tijdperk.

Regelmatig kwamen we borden met een overzichtskaart tegen met in de legenda een rode stip “U bevindt zich hier”, doch die rode stip vond men nergens terug op de kaart zelf.. Of men had houten richtingsaanwijzers geplaatst met de namen van gehuchtjes doch als men niet van hier was…

Uiteindelijk bereikten we een kaart met eindelijk de rode stip erop. Waren we helemaal anders gelopen dan het boekje maar nu wisten we waar we waren. Erik kon zich weer oriënteren. Gelukkig dat we de tocht in wijzerzin aflegden, want het was vaak klimmen langs kleine paadjes met losse stenen en op sommige plekken dwars door kleine beken omhoog want het had hier ’s nachts blijkbaar geregend….

Ondanks de kleine perikelen genoten we van de tocht. Had ik zo toch mijn zaterdagwandeling gedaan, de wandelgroep zou immers vandaag een tour maken rond Cupramontana want het was er slecht weer. Hadden wij meer geluk.

De picknick smaakte na zo’n inspanning des te meer en we reden naar het dorpje San Piero om dat even te verkennen. Weer allemaal steegjes met een piazza waar iemand op een trap een permanent miniatuurdorpje had tentoongesteld. Op het uitzichtpunt maakten we een foto bij een Napoleonmonument, het eerste wat we hier tegenkwamen. Hier zou hij ooit reikhalzend naar Corsica hebben gestaard.

We reden nu naar de haven Portoferraio waar we de eerste gelateria troffen die geopend was. Met dit zonnige weer kwam er veel klandizie en ook wij smulden van onze gelato. Hierna verkenden we het oude gedeelte van de stad, dat ook prachtig intact was gebleven. Weeral een wijk voor personen met een goede conditie, trap op trap af en een mooi panorama aan de vuurtoren.

Na deze wandeling rustten we even uit op een bank aan de haven, want hier was altijd wel wat te zien. Inderdaad, een groep ouderen met takken mimosa in de armen naderden de bankjes. Ieder vrouw ontving een mooie mimosa tak schrijver dezes inbegrepen. Morgen was het immers 8 maart vrouwendag en in Italië ontvangen de vrouwen meestal mimosa of een andere plant. Maar zo legden ze ons uit, vandaag wilden ze de rode bank in de bloemetjes zetten, symbool voor het vrouwengeweld dat helaas nog veelvuldig voorkomt (in Cupramontana staat overigens ook een rode bank). Er volgde een speech en daarna legde de groep een mooi boeket op de bank.

We besloten om in de oude stadswijk te aperitieven om hierop te eten in een pizzeria aan de haven. Het was zaterdag en best druk. Mijn lasagne en Eriks vleesschotel smaakten opperbest, een fijne afsluiter van onze wandeldag.