Op vakantie naar Elba: dag 3

Cupramontana 21 maart 2020,

Cari amici,

de lente begroette ons met een stralende zoon en onze tuin staat er schitterend bij. Gisteren werden de maatregelen strenger, mochten we nu nog buitenkomen om te wandelen, te joggen of te fietsen binnen je eigen gemeente en alleen, is dat nu verboden. Helaas hielden zich opnieuw enkelingen niet aan de maatregelen, onbegrijpelijk zeker als je de ernst van de toestand in Italie weet. Maar ook om te voorkomen dat men bij een val een breuk zou opdoen iets waarmee men op dit ogenblik de ziekenhuizen absoluut geen plezier zou bezorgen. Voor ons geen probleem, de tuin is groot genoeg, doch als men in een appartement woont….de hond uitlaten mag, maar in de buurt van je woning. Er ontstaan nu natuurlijk heel veel moppen waarbij men zijn hond tegen een hoge prijs verhuurt of dat de hond roept: ” ik heb al geplast” als hij weer met een ander gezinslid naar buiten moet.

dag 3:

Een stralende zon begroette ons vanmorgen, een ideale dag voor een grote uitstap. We sloegen een goede voorraad in onze maag dankzij het lekkere ontbijtbuffet. Valentina kwam ons ook even begroeten. Wij reserveerden meteen voor zondag een excursie met gids naar het mijnmuseum en een oude mijn.

Vandaag reden we richting westen en noorden. Valentina had ons gewaarschuwd de noordkant is zeker in dit seizoen behoorlijk frisser dan de zuidkant, vandaar dat de kastanjebossen in het noorden tot de plaatselijke flora behoren.

Ons picknickproviand sloegen we op in Marina di Campo, ook zo’n gezellig havenstadje en badplaats.

De tocht naar het westen verliep via bochtige wegen, langs de kust . Bij elke draai een nieuw uitzicht, een divers gekleurde zee…..onze fotoapparaten draaiden overuren. Voor het eerst bemerkten we Corsica op, met een nog hoger reliëf, aan de besneeuwde bergtoppen te zien. Hoe vaak zal Napoleon vanaf Elba met heimwee gestaard hebben naar zijn geboorteland ?

We hielden halt bij Spiagga sant’Andrea, aan de noordkant van het eiland. Bij het uitstappen voelden we het meteen, hier was het echt veel frisser. Gelukkig hadden we onze jassen bij. Valentina had ons verteld dat de stranden heel veel mineralen bezaten, waardoor tegen de middag als de zon op zijn hoogst was, die allemaal gingen schitteren onder invloed van het zonlicht. De zon wilde echter niet mee doen en verschuilde zich hardnekkig achter de wolken, maar de grillige rotsformaties gevormd door de eeuwenlange eroderende kracht van de beukende zee, maakten het allemaal goed. Een eenzame visser die ons trots zijn buit toonde, vertelde dat hij er vanavond een zuppetta van ging maken.

Weer een mooi wonder der natuur bezichtigd. Onze picknick besloten we om in Marciana Marina te verorberen. Langs het strand van dit pittoresk badplaats, namen we plaats op de banken en mochten bij mooi uitzicht onze panini opeten.

De plaatselijke bar bezocht voor onze dagelijkse espresso, om vervolgens het stadje te verkennen. Het viel ons op, ondanks dat het eiland hoofdzakelijk van toerisme leefde, ontbraken hier de mastodonten van hotels e.d. waarschijnlijk ook vanwege plaatsgebrek. Elk stadje had zijn eigen oorspronkelijk karakter goed bewaard.

Marciana Marina vereiste een goede conditie, een veelvoud aan trappen en huisjes waar geen enkel gemotoriseerd voertuig geraakte.

Onze tocht zette zich voort naar het binnenland, omhoog de bergen in naar Marciana, één van de oudste steden van Elba. Hier vertrok ook de kabelbaan, gesloten buiten het toeristisch seizoen, naar de hoogste berg, 1000m. De bergen hier bleken kaler, we bevonden ons immers in het gebied van het graniet of de blauwe steen; dezelfde die in België bij Namen en Dinant ontgonnen wordt. Van de talrijke groeves bleven er heden nog slechts 2 over.

Vanaf Marciana keken we mooi neer op Marciana Marina aan de kust met heel veel mooie vergezichten. We doolden uiteraard ook in dit prachtige stadje, het ene steegje nog leuker dan het andere.

Op de terugweg via het binnenland stopten we nog even bij het gehucht Poggio. Wij wonen immers ook in een dorpje Poggio Cupro genoemd, bleek dat dit Poggio op ongeveer dezelfde zelfde hoogte te liggen als het onze !

In het hotel ons even opgefrist , om daarna naar Capoliveri te rijden om te eten. Een van de drukste stadjes in de zomer, vanavond eerder een spookstad. Het had hier ook geregend merkten we op en dan is dat natuurlijk niet echt bevorderlijk om de mensen uit hun huis te laten komen. Uiteindelijk stapten we in een pizzeria , waarvan de eigenaars vermoedelijk hadden gehoord van 2 toeristen die wanhopig een eetplek zochten. Behalve wij, zat er nog een koppel en dat was het. Een echte pizzeria met tv scherm . Ik bedacht opeens dat de tv in het restaurant van gisteren ontbrak . Wel wilde de eigenares toen ons een speciale sfeer bezorgen en achtergrondmuziek opzetten. Ze duwde de knop in van de muziekinstallatie, waarbij we bijna een hartstilstand beleefden, zo luid stond de geluidsknop aan. Ze verontschuldigde zich en onder de tonen van Eros Ramazotti kon het eetfestijn beginnen.

We bestelden elk een pizza, helemaal werkloos was de pizzaiolo niet; er werd wel regelmatig een pizza afgehaald. Uiteindelijk besloot het hele personeel ook te gaan eten, wij zouden de laatste klanten vormen. Bij het afrekenen vroeg de vrouw aan Erik of we via de Foooooooooooooook bij hen gekomen waren. We lieten haar dat verschillende keren herhalen, totdat mijn Euro viel, gasten in onze B&B, hadden ons getoond dat er nu een app bestond the Fork genoemd. “Nee hoor,” antwoordde ik, ” jullie waren gewoon het enige geopende lokaal.”