Cupramontana, 10 oktober 2019

Cari amici,

Begin deze maand namen we afscheid van onze trouwe bus, die we aan een taxibedrijf verkochten in Modena. daar zou het voortaan toeristen vervoeren naar het Ferrari museum in Modena. Wij werden de trotse bezitters van een Dacia Dokker die nog altijd heel veel bagageruimte telde !

De gasten vonden nog altijd gelukkig de weg naar onze Girandola, maar de tentoonstelling van een vriend van ons Cristiano Dellabella mochten we niet missen. Deze alleskunner zet zich altijd 100% in voor alle activiteiten uit de gemeente, schrijft daarboven nog gedichten, schildert en knutselt van oud ijzeren materiaal allerlei speciale wezens. Een kunsthistorica hielp hem om de tentoonstelling op te zetten in een 1000 jaar oude abdij. Prachtig was het en ook leuk de uitleg die de kunstenaar daarbij verleende. Bijvoorbeeld hoe hij een soort duizendpoot bouwde uit de oude blusapparaten van het vroegere theater uit Cupra.

Deze maand organiseerde de regio Marche zelfs 2 Photowalks, de geleide fotowandelingen waarbij iedereen foto’s kan maken op plekken of bij monumenten die niet altijd te bezichtigen vallen. Eén van de organisatrices stamt oorspronkelijk uit Cupramontana, zodat ze absoluut hier ook zo’n Photowalk wilde plaatshebben. Voor de eerste begaven we ons naar Fermo, onder weeral een zonnige stralende hemel met heel veel deelnemers.

We bezochten respectievelijk een heel ouderwets natuurhistorisch museum met een collectie opgezette vogels en het enige Italiaanse poolmuseum. Fermo ooit een Romeinse stad, herbergde bovendien een ondergronds complex aan waterbekkens uit die tijd. Zeer indrukwekkend !

Demonstratie vendelzwaaien stond ook op het programma net voor de kathedraal, die we ook mochten betreden, maar we mochten er niet fotograferen. Jammer want een Romeinse mozaïek sierde de vloer, doch een grimmige suppoost zorgde er wel voor dat niemand durfde te kieken.

Na wat tips te hebben ontvangen van een pizza bakker, hoe de beste pizzadeeg te maken, beleefden we de première van de pas gerestaureerde historische bibliotheek met een bijzondere reusachtige aardbol en het enige Rubens schilderij uit de Marche

Puike organisatie en we hadden weer stof voor onze Eccolemarche blog. Laura , de Engelstalige blogster bracht enkele dagen door in la bella Itaia, even haar werk in Noorwegen achtergelaten. Met behulp van Federico van Marchecraft kregen we de gelegenheid om een accordeonfabriekje te bezoeken. Dat lieten we ons geen 2 keer zeggen.

De uitvinder van de accordeon was nl. een Machigiaan, Paolo Soprani uit Castelfidardo , een gemeente bij Ancona. Hier stonden zeker wel 50 van die fabriekjes , waarbij wij de oudste zouden gaan zien: Victoria Accordions. Tegenwoordig mede gerund door een Duitse vrouw Elke Ahrenholz. Castelfidardo hield juist het internationaal accordeonfestival; uit elk steegje, bar e.d. hoorden we deze muziek.

De showroom bevond zich in het centrum en we betraden het walhalla voor accordeonisten. Zelf wisten we totaal niets over dit instrument maar dat zou na de interessante uitleg van Linda wel veranderen.

Franco de oudste medewerker was zo vriendelijk om ons wegwijs te maken in de complexe wereld van accordeonbouw. Meer uitleg vinden jullie op onze blog.

Me dezelfde Federico en een ervaren leraar Italiaans Marco Porta planden we volgend jaar Italiaanse taallessen op onze Girandola. Geen saaie grammaticale lessen maar op de praktijk gericht, waarbij een les zou besteed zou worden aan de voorbereiding van een bezoek aan een ambacht. Hierover zullen we in de volgende nieuwsbrief meer over uitweiden.

Het was weer tijd voor een klasreünie in België, deze keer in Brugge. Lang gelden dat ik er nog geweest was, nog meer toeristen dan vroeger, doch dankzij de uitmuntende organisatie van 1 van onze klasgenote die er woonde, beleefden we een heel leuke dag. De weergoden zorgden in ieder geval voor optimaal weer.

Terug thuis bereidden we ons op de Photowalk voor die in Cupramontana zou plaatsvinden, net een week vòòr de wijnfeesten. Zelf zou ik het wijnetikettenmuseum gidsen, dus veel foto’s zouden we die dag zelf niet kunnen maken. Een echte zomerse dag verwelkomde de meer dan 200 deelnemers, een record ! Elke groep bezocht achtereenvolgens, het historische gemeentehuis, de 2 kerken, een privéwoning waarbij op het terras een mooi uitzicht was, het wijnetikettenmuseum met een wijnproeverij om uiteindelijk een demonstratie bij te wonen van de plaatselijke volksdansgroep, die tevens voor alle participanten de traditionele gerechten had klaargemaakt, van coniglio in porchetta, tot polenta, tot de vincisgrassi en de wijnkoekjes. Iedereen was het erover eens, een puike organisatie !

’s Avonds gingen we naar het pre wijnfeest aperitief van de stand Cherubini waar wij opnieuw 4 dagen zouden meehelpen op het wijnfeest. Het was 20 uur ’s avonds en nog altijd 20 graden, hopelijk maakten we dat ook mee op het wijnfeest !

Maar ook na de wijnfeesten kunnen we nog uitkijken naar de olijven, de truffelmarkten enz…

Tanti cari saluti van Isabelle en Erik

PS:

  • We ontvingen een Napolitaan als gast die al enkele jaren in Duitsland woonde en werkte…..aanvankelijk dacht hij dat ze in Duitsland het eeuwige leven bezaten, stierf er wel ueberhaupt iemand ? je zag immers nergens van die rouwplakkaten waarmee de muren in Italië werden beplakt….
  • Een vriend van ons kreeg een cheque van de stroommaatschappij met de mededeling dat hij 1,74€ terugbetaald kreeg. Niet veel maar wie het kleine niet eert….gewapend ent de cheque wandelde hij naar het bankloket. Daar zeiden ze “ja maar als je de cheque wilt innen zul je 7€ aan administratiekosten moeten betalen…
  • In het Belgisch postkantoor in Waremme waar mijn zus woont, maakte ik een bijzonder gesprek. Ik wilde een postzegel kopen en de loketbediende vroeg mij of ik regelmatig brieven postte ? Tja maar niet vanuit hier , ik woonde immers in Italië. “Oh” zei ze “dan kunnen we Italiaans spreken.” ” Ben u dan Italiaanse?” ” ja” antwoordde ze “maar mijn moeder is Italiaanse en mijn vader Belg” ” Wat grappig” zei ik ” bij mij ook.” ” Ja maar mijn ouders leerden elkaar in Belgisch Congo kennen”. “Ja?” riep ik verbaasd “dat meent u niet, mijn ouders ook. Maar waar komt uw moeder dan vandaan in Italië ?” “Uit Piemonte.” Nu dat werd toch wel wat gek, mijn moeder namelijk ook. We bekeken elkaar, straks waren we nog familie ????? “Mijn moeder” zei ik “uit een dorp bij Biella”, “mijn moeder ook” was het antwoord….gelukkig hield het daarbij op. Maar wat een leuk toeval.