de Nieuwsbrief van november 2000

20 jaar geleden schreef ik deze brief ,die ik dan verder mailde en aan sommigen zelfs nog doorfaxte !

Cupramontana , 1 december 2000.

Ciao Amici,

November betekende de eerste maand in ons eigen huis in Cupramontana. Als allereerste project stond het zandstralen van de houten balken op ons programma. Hiervoor moesten we op zoek naar een sabbiatrice of zandstraler. Zo begon het sabbiatrice-feuilleton :

Afl 1: waar vind ik een dergelijke machine ? Bleek gemakkelijk te vinden in alle soorten en in verschillende prijzen geleverd met bijbehorend pak. Hadden we echter al een compressore ? Nee.

Afl 2. Waar vind ik een compressore ? Niet moeilijk doch enorm duur. Misschien eentje huren ?

Afl 3: waar huur ik een compressore ? Al moeilijker. Maar via de Gouden Gids en een reklamespot op de radio spoorden we 2 verhuurfirma´s op. Hoe zo´n mastodont vervoeren ?

Afl 4: wie vervoerde dergelijk apparatuur ? Geen probleem, maar hadden we ook een kraan om het apparaat te lossen ?

Laatste afl : uiteindelijk vonden we een firma en nog wel in Cupramontana (hadden we heel De Marche en Umbria afgereisd) die ons alles kon verhuren, verkopen, vervoeren en lossen maar die ons het doe-het-zelf-zandstralen ten stelligste afraadde. Wel eerlijk van de man, daar hij tegen zijn eigen winkel praatte. Het laten zandstralen hield wel een groot kostenplaatje in, dus zochten we een andere oplossing voor het schuren en schoonmaken van al onze houten balken in huis.

Happy End: Erik kocht zich een schuurmachine, waarmee hij nu probleemloos de balken van hun verflaag bevrijdde. Zo konden langzaamaan alle balken behandeld en gevernist worden .

Ons tweede punt op ons “to-do” lijstje betrof de verwarming. Italië stond misschien synoniem voor warm weer, maar koude winterdagen kwamen ook voor. We beschikten over een open haard en een houtstoofje, alleen ontbrak de brandstof. Ivo, vriend van Alessandro, kende een vriend, die nog zijn houtvoorraad wenste te verkopen. Volgens de uitleg van Ivo woonde die vriend op het einde van de wereld. Gelukkig begeleidde hij ons tot het huis van die bewuste man. Hierop volgde een echt italiaans verkooppraatje met bijbehorende gebaren : “Si, het hout was voortreffelijk, acaciahout brandt uitstekend ” (eik brandt goed, dennen niet maar acacia ?), over de prijs moesten we ons geen zorgen maken, (in Italië nooit) enz… We maakten een deal, spraken een datum af bij de weegbrug van de Boerenbond. Want in tegenstelling tot grote houtleveranciers wilde de boer ons de juiste hoeveelheid bewijzen ! Nou dat leek ons echt fair. De volgende week kwam zoonlief dan ook met tractor en aanhang aangereden bij de weegbrug. Hoe spraakzaam zijn vader, des te zwijgzaam zijn zoon ! De eigenaar van de Boerenbond, nog stugger. Het werd een echt mompel, mompelgesprek. Uiteindelijk beschikten we over 2500kg. acaciahout, dat uitstekend bleek te branden.

Het derde punt op ons lijstje: bezoek aan de technische dienst van de gemeente.. In Italië mocht heel veel, of eigenlijk niet veel, maar deed iedereen het toch…. Grote uitzondering hierop; het bouwen en verbouwen van huizen.. We wilden het dak isoleren, had men daarvoor toestemming nodig?Ja inderdaad. Via onze geometra moesten we een Denuncia Inizio Attivita aanvragen, dit aan de gemeente leveren en 20 dagen afwachten op een reactie. Indien geen reactie of de 20 dagen voorbij mochten we starten.

Haalde de gemeente ook groot huisvuil op ? Bij de opruiming van ons huis vonden we naast leuke en bruikbare dingen ook heel veel rommel. Tot onze grote opluchting organiseerde men maandelijks zo´n ophaling op afspraak.

-waren er wasmachines e.d bij ?.

-nee.

-gelukkig want die halen we niet op.

-we hebben oude meubels…

-nee die halen we ook niet op, maar die kunnen jullie misschien verkopen ?

Een antiquair zou niet bepaald jubelen over onze oude krakkemikkige “meubels”

– En matrassen ?

– ja dat is goed. (de bediende noteerde 1 matras.)

– bedonderstellen?

– ja ook. (werd ook genoteerd) Dat is genoeg, we hebben maar 1 camion en we moeten iedereen tevreden stellen. Maar kom volgende maand gewoon terug voor een nieuwe afspraak !!!!

Nog een dringend punt op ons lijstje vormde het kappersbezoek.

Erik besloot een echte barbiere van Cupramontana uit te proberen. Hij heeft het geweten ! Bij Miranda in Schalkhoven duurde zijn coiffure slechts een half uur, hier was hij na een uur nog niet buiten. Wel een komen en gaan van oude mannetjes, die uiteindelijk gewoon de krant kwamen lezen of babbelen. Maar de barbier had nog nooit zo´n krullenkop als Erik tussen zijn klandizie gekend en zo zwoegde en zweette hij zich kapot. 2x werd Eriks hoofd gewassen en geknipt maar gelukkig mocht zijn kapsel er zijn ! (doch na enkele weken groeide de haren op een heel merkwaardige manier terug en besloot erik maar bij een echte kapper te gaan)

Ons huis moest ook verzekerd worden. Dus in de gouden gids enkele adressen opgezocht en de mijen. bezocht:

Bij de Generali bleek de verwarming kapot (niet verzekerd ?) en dit al enkele dagen, want het personeel liep snipverkouden en in dikke winterjassen rond. Winterthur moest zijn Palazzo en 18de eeuwse plafondschilderingen kunnen betalen en vroeg dan ook een gepeperde prijs voor zijn polis. Bij Allianz verwelkomde ons een chaoot waarbij de hele vloer van zijn kantoor bezaaid was met papieren. Je dossier moest er maar eens tussen liggen. Ina liet ons uren wachten om ons te adviseren terug te komen als het huis gerestaureerd was. Axa wist haar bijkantoor niet eens liggen, zodat we bij een ander verzekering terechtkwamen. Hier werkte een kettingrookster die haar uitleg al rokend en tikkend op haar rekenmachine gaf. Het ene bedrag volgde het andere op. Bij het buitenkomen duizelden we nog na van de rook en al die cijfers. Gelukkig bestond Unipol die op een efficiënte en vriendelijke manier uitleg gaf.

Elk Italiaans lijstje van de maand november bevat nog een belangrijk punt: De olijvenpluk !

Wij bezaten slechts 5 bomen, maar wel echte eeuwelingen !!! Tijdens het plukken maakten we meteen kennis met het hele dorp die de nieuwelingen toch advies moesten leveren: ons net werd gelukkig unaniem goedgekeurd. Oef. De ladders, tja wel goed dat ze zo lang waren ( we moesten tenslotte 6 m. hoog) maar de één zweerde bij het vastbinden van de ladder aan de boom, de ander niet. Iedereen kende tenslotte een goed inmaakrecept die ze ons wel wilden verklappen. Bleek dat we Pendolino- olijven hadden (pendolino is tevens de Italiaanse TGV. TGV-olijven dus)

We ontdekten een kleine olijfoliemolen die onze kleine hoeveelheid van 100kg of één quintale wilde malen !!! .

Bezoek aan de dierenarts stond ook op ons programma, dus wij met onze kat en 2 honden er naar toe. Wat een toeval, bleek die man toch niet getrouwd met een Belgische !! Na afloop kregen we dan ook een vriendenprijsje voor…. de nationaliteit, voor …de hoeveelheid klanten klanten en omdat ze zo braaf geweest waren.

Tot volgende maand !!!!

Tanti saluti cari

Isabelle en Erik