Cupramontana , 31 augustus 1999.
Ciao Amici,
In afwachting van de Compromesso, beginnen we aan een grote schoonmaak rond en in de gebouwen van Maria Vittoria.. Deze operatie wordt niet al te welwillend bekeken door de families vleermuizen. Zij moeten nl. verhuizen. Maar het resultaat mag er zijn. We kopen geen kat in de zak. Wel 3 gebouwen, waarvan 2 nog in heel goede staat en een derde een lang-termijn project wordt. Dit derde gebouw blijkt zelfs zo groot, dat we er gemakkelijk 4 appartementen van kunnen maken. Vroeger diende het als droogschuur voor de tabakbladeren. Kwa hoeveelheid grond (0,5 ha.) blijven we achter vergeleken met onze buren grootgrondbezitters, maar genoeg voor ons. Er staan vijgenbomen, een druivelaar, veel vlier, wilgen en weidrgrond.
Ondertussen spelen we nog toerist en maken we kennis met talrijke buren. O.a. Francesco en Valentina. Zij wonen een wandeling verder van Bokrijk. De kennismaking verloopt heel origineel. We zien een kleine vrouw bij een halve boomstam staan. Hierop flessen bier. De boeren in de omtrek komen even langs met hun tractor bij deze plaatselijke “bar” , drinken hun pint leeg en rijden dan weer verder. Wij worden dan hartelijk verwelkomd en “we blijven toch zeker voor het middageten ?” Het is dan pas tien uur ’s morgens , maar allé, dan blijven we wel. Alle rommel wordt weggeveegd van de keukentafel en terwijl Valentina het middageten klaarmaakt, babbelen we honderduit. Als het eten klaar is, luidt de vrouw des huizes een kleine bel en de landbouwarbeiders komen dan samen met ons hun calorieën opslaan. Want we krijgen natuurlijk weer veel te veel. Bovendien moeten we kennis maken met alle plaatselijke drankjes, waaronder één of ander alcoholische drank, gebrouwen door monniken, maar zo sterk dat je het lepelsgewijs maar kan proeven !!!
Met volle maag nemen we afscheid en keren dan terug naar Bokrijk voor een lange siësta.
Mijn schoonouders komen op bezoek en zo bevrijden we stilletjes aan de gebouwen van de omringende jungle: zo ontdekken we nog wasbakken, stenen gootstenen, een houtoven en de beerput met allerlei buizen. Ook de stal is de moeite waard, groot genoeg om als mooie feestzaal te dienen.
De heuvel krijgt zelfs een museum !!! ongelooflijk, de opening ervan gaat gepaard met een reusachtig feest met honderden genodigden. Nog nooit was het zo druk op de heuvel. Zelfs een autobus geraakte boven, hoe is voor ons nog altijd een groot raadsel. In ieder geval bezochten we het beeldenpark met een kleine gerestaureerde gebouw. Daarna begon het grote diner in de openlucht, gevolgd door een dansavond.
Waarschijnlijk de eerste en laatste dag met bezoekers, want maanden erna zagen we er nooit meer iemand.
De warme maand augustus blijkt voorbij. We kunnen dus nu uitkijken naar de Compromesso.
Tanti cari saluti
Isabelle en Erik
