Het belang van Italiaanse postkantoren

Cupramontana, 8 februari 2021,

cari amici,

Na Driekoningen of Befana dag (de goede heks die snoep rondbrengt) kleurde onze regio weer even geel, zodat we toch wat meer bewegingsvrijheid kenden. Maar zelfs met de terugkeer naar oranje klaagden we niet, daar wij in een kleine gemeente woonden, waren verplaatsingen tot maximaal 30 km toegelaten. We wandelden dan ook weer wat af, tot de kleine buurgemeentes, telkens omringd door fraaie landschappen.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Een anekdote over een voorval in een Italiaans postkantoor, riepen bij mij legio herinneringen op. De post speelde hier nog een zeer belangrijke rol in het dagelijkse leven van Jan en alleman. Hij wordt nu zelfs ingezet voor de afspraken voor de inentingen tegen COVID !

Vermijd er een bezoek aan het begin van de maand, want menig gepensioneerde staat dan in de rij om zijn pensioen af te halen. Tegenwoordig moet men weliswaar een rekening hebben, doch cash afhalen hoort nog altijd bij het ritueel.

Het einde van de maand raad ik ook af, daar men dan aanschuift om de rekeningen van Gas/Elektra e.d. te betalen. Thuisbankieren kent hier nog niet veel succes.

De snelheid van brieven bezorgen laat, helaas, de laatste jaren weer veel steken vallen. Het eerste jaar, tijdens mijn gidsbeurten in Rome, sprong ik altijd even binnen het Vaticaans postkantoor, synoniem voor efficiëntie…behalve als je bij een bepaalde man aan het loket kwam:
– ” Graag 5 postzegels voor België aub ” Hij keek me aan en vroeg : ” hebt u een hond ? ” ” Ja 3 ” reageerde ik verwonderd. ” welk ras ? ” Ondertussen groeide de rij achter mij, maar dat deerde de bediende niet. ” Eh 2 bastaardjes en een labrador” ” ai ai dat is niet goed ….u moet volgende keer Belgische herdershonden nemen. Kijk zoals die van mij”, waarna hij foto’s bovenhaalde en mij zijn Mechelse scheper en Groenendaler toonde. ” Ik beloofde hem dat plechtig en toen pas ontving ik mijn postzegels tot grote opluchting van de mensen achter mij. Voortaan adviseerde ik mijn Belgische toeristen om even bij die man langs te gaan om postzegels te halen en geloof of niet….ze kregen hetzelfde verhaal te horen. Ook als ze geen honden hadden…

• 

• 

• 

– Een postkaart dat ik tijdens een groepsreis in Perugia in 1998 naar mijn ouders in België stuurde, deed er 10 jaar over ! Mijn ouders woonden inmiddels in Umbrië en kregen een verbaasde telefoon van hun vroegere buurvrouw in België. Waarop mijn moeder mij opbelde waarom ik in godsnaam een postkaart uit Perugia naar hen opstuurde en dan nog naar België waar ze al lang niet meer verbleven? Dat had ik volgens mij ook niet gedaan. De datumstempel postzegel bracht uitkomst, we waren 2008 en de kaart was in 1998 gepost.

– Ik wilde dringend postzegels van 800 lire hebben. Nee schudde de bediende aan het loket, die hebben we niet meer maar wel 2 van 450 lire en die krijgt u aan de prijs van 800 lire…..nooit geweten dat men bij de post kon afdingen..
– Voor mijn nieuwe paspoort hoefde ik niet naar Rome zelf. Ik kon alles per post regelen. Wel moest ik bij alle vereiste documenten een enveloppe voegen, aan mezelf geadresseerd en al gefrankeerd met postzegels ter waarde van 4,40 euro. Dus ik in het postkantoor aan het loket postzegels voor 4,40 gevraagd. “Dat ging niet” , zei de bediende , “wel voor meer of minder, maar het juiste bedrag van 4,40 euro zou niet kunnen behaald worden.” ” Tja” antwoordde ik,” dan minstens voor 4,40.” Maar de bediende bleek niet echt de beste leerling geweest te zijn in hoofdrekenen, want ik kreeg eerst ter waarde van 3,30. “nee” zei ik , “minstens 4,40 euro.” Dan 4,10 en eindelijk werden de 4,60 bereikt en vervolgens 4,45 ! Ik wilde de postzegels op de enveloppe plakken, doch ik had er 8 en 2 ervan waren bijna groter dan de enveloppe zelf. Dan maar een nieuwe enveloppe gevraagd.

– ik stapte het postkantoor binnen van Cupra Montana. 2 bemande loketten zag ik, achter het ene, de meest “vlijtige” bediende van het kantoor en aan het andere een onbekende vrouw. Ik kwam aan de beurt bij de vrouw en gaf een brief voor Belgie af. 2,90 euro vroeg ze. “Oei” zei ik “bent u zeker ? Want vorige keer was het 1 euro, via de gewone post.” “Oh” zei ze “ is dat teveel?” Nog van alles op de computer gedaan….2,50 nog te veel ? “ja dat lijkt me wel.” Toen kwam de vlijtigste bediende in actie , tikte ook ergens op de pc: 1, 15 euro! “Ja” zei ik “dat lijkt me al realistischer.” “Dus 1,15 is oké” ? “ja hoor, doe die prijs maar” antwoordde ik.

Toen we hier pas gevestigd waren openden we een rekening bij de Postbank, die de beste condities aanbood. Internetbankieren, wat we zelfs al 20 jaar geleden in België gewend waren, stond hier nog in de kinderschoenen. Het was mogelijk maar ja hoe ging dat weer??? het paswoord ontvingen we via een ouderwetse telegram en het functioneerde van geen kanten. De overstap naar een bank werd dan ook snel gemaakt.

Eind 2001, net voor de invoering van de Euro, bood de regering minikits van euromunten aan via de postkantoren, zodat men al kon oefenen. Doch begin 2002 hadden maar weinig mensen deze minikits aangevraagd. Wat te doen met al die munten ? In sommige postkantoren van het zuiden besloot men dan om de gepensioneerden zo uit te betalen. Op het nieuws zagen we dan ook menige bejaarde met 5 kg aan munten sjouwen …

Normaal zijn de meeste postgebouwen toch uniform gebouwd. In het piepkleine dorpje Moscosi bij het meer van Cingoli troffen we wel een zeer speciaal postkantoor aan. De buurman legde onze wandelgroep uit, dat hij er jaren gewerkt had. Zijn vader een metselaar en fervente fan van de reclamespots van Carosello (jaren 50- einde jaren 70) besloot om dezelfde bogen boven het kantoortje te metselen. Waarschijnlijk zo afgelegen dat vanuit Rome het niemand ooit gezien heeft….

Ooit stond ik bij het postkantoor een formulier in te vullen toen 2 toeristen de postbediende iets probeerden uit te leggen. Zij spraken geen Italiaans, hij geen Engels. Of ik ze kon helpen ? “ ja” zeiden ze in het Duits, ze zochten postkaartjes. Ik legde het de bediende aan het loket uit, “ah ik dacht postzegels. Postkaarten kunnen ze in Cupra bij de tabacchi halen en tegelijkertijd postzegels.” Bij mijn vertaling voegde ik erbij : koop daar geen postkaarten, want die zijn lelijk (wie wil er nou een kaart met opgebaarde heilige opsturen ?), maar ga in het VVV daar hebben ze er mooie en de postzegels haal je dan bij de tabacchi.

Dat is inderdaad een alternatief , de tabacchi in Italië herken je aan de letter T die buiten hangt. Bij een oude zaak treft men soms nog het bord sali e tabacchi aan. Tabakswaren ook lucifers, mogen nl in Italië niet in gewone winkels verkocht worden maar in speciale zaken. Vroeger gold dat ook voor het zout. Bovendien verkopen ze ook postzegels tot…ik stapte een tabacchi binnen en bestelde meerdere postzegels. “Nee” verklaarde de vrouw ” ik verkoop er geen” “Oh maar u bent toch een tabacchi?” “Inderdaad maar onlangs wilde ik bij de post de postzegels halen maar die waren zo in prijs gestegen….nee dan maar geen postzegels meer.”

Is het altijd kommer en kwel ? Gelukkig niet en mijn laatste anekdote bewijst het: een Engelse vriend wilde met zijn kaart pinnen aan het postautomaat, maar op de één of andere manier mislukte het hele gebeuren en kwam er geen geld uit. Hij begreep niet goed of de transactie geregistreerd was of niet. Binnen in het postkantoor waren de files zo lang, dat hij er maar van af zag, om navraag te doen. Hij moest immers dringend naar Engeland. Daar merkte hij dat er 500€ van zijn rekening was afgegaan alhoewel hij die niet ontvangen had. Hij vertelde me het voorval en daar het toch om redelijk wat geld handelde, besloot ik om mijn kans te wagen. Er waren al enkele dagen verstreken maar misschien konden ze op 1 of andere manier vast stellen of het geld inderdaad in het automaat was achter gebleven. De directrice kwam erbij, ze zou haar best doen maar ze twijfelde er hard aan. Maar zie na 3 maanden ontving onze vriend tot zijn grote verbazing zijn 500€ terug op de rekening!

De eerste wintermaand zit er al weer op, tot nu toe was Koning Winter ons zeer goed gezind, hopelijk blijft het zo. Blijf gezond en tot de volgende keer.

Tanti cari saluti

Isabelle en Erik

PS:

_ Een zekere signore Gabbiani uit de gemeente op de heuvel tegenover ons, belde op. Of hij de verantwoordelijke Erik kon spreken ? Ik dacht dat het over de B&B ging, dus gaf ik het gesprek door. ” ja ” zei de beste man; ” ik hoorde dat jij de verantwoordelijke bent en nu blijkt dat er eindelijk plaats is vrij gekomen op de adsl lijn van Mergo, dus vond ik dat ik nu aan de beurt was” Erik brak net niet in schaterlachen uit : ” Signore nu ben ik wel verantwoordelijk voor verschillende dingen hier in Cupra maar nog niet voor het internet en zeker niet in uw gemeente….”