Cupramontana , 30 september 1999.
Ciao Amici,
Nadat we onze bezoekers uitwuifden, kon het feuilleton van de compromesso herbeginnen. Ondertussen legden we wel even 600 km. af naar het noorden van Italië, Pïemonte, waar mijn moeder haar ouderlijk huis verkocht. Alle meubelen e.d. die we konden gebruiken, mochten we dan meenemen. Er stond echter zoveel dat we de tocht ondanks 2 auto’s en aanhangwagen,enkele weken later konden herhalen. Maar wat we ontdekten bleek de moeite waard. In de talrijke hutkoffers vonden we zelfs de nog ongebruikte uitzetten van mijn grootmoeder, tegenwoordig allemaal dure antieke stoffen.
De Engelse eigenares treuzelde echter nog altijd en toch mochten we verder doen.
We vroegen de stroomaansluiting aan. Eerst bedroeg de wachttijd 2 dagen, dan 10 en uiteindelijk 3 uren. Maar de toverfee uit het sprookje was ons welgezind, want alles functioneerde nog, ook de waterleidingen en af-en aanvoeren vertoonden geen enkele lek ! Na 7 jaren niet meer gebruikt te zijn.
We konden dus nu in het huis wonen. Een geluk want de Amerikaanse eigenaars kwamen terug in Bokrijk.
Opeens
een doorbraak in het feuilleton… we spraken voor de eerste keer
zelf met de eigenares, ze verzekerde ons dat we gerust op beide oren
konden slapen, want ze verkocht het zeker aan ons, maar familiale
problemen verhinderden haar om naar Italië te komen. We eisten toch
een handtekening zeker voor de winter. Dat beloofde ze ons dan .
Zo woonden we dus enigszins toch in een kraakpand, we knapten het langzaam op, maar met zo weinig mogelijk kosten in afwachting van een officieel document.
Na 2 dagen inwonen hielden we zelfs een “krakersfuif”. Vrienden van mijn zus uit Perugia, Claudio en Emiliana wensten Claudio`s 50ste verjaardag in het groot te vieren, maar hiervoor bood hun appartementje in Perugia onvoldoende plaats. Geen probleem in ons krakerspand. We wijdden meteen onze pizzaoven in, onze living en keuken voorzagen we van een twintigtal stoelen en dito borden en bestek. Ja want het juiste aantal genodigden bleef bij zo`n Italiaans feest altijd tot het laatste ogenblik een verrassing. Claudio ging dan halverwege op de heuvel staan, met zijn GSM de gasten opwachten. Bij ons was nl. geen bereik en zo gemakkelijk waren we niet te vinden. Na een heen en weer gebel, waarbij talrijke gasten de weg totaal kwijt waren, bereikten ze allemaal in konvooi ons huis. Het werd een fantastisch gezellige avond met hoe kan het ook anders weer fantastische pasta`s enz…
In oktober ontvingen we zelfs al onze eerste gasten, de oom van Erik. We richtten het appartementje in en de meubels van mijn grootmoeders huis kwamen nu goed van pas.
Hopelijk
volgende maand een compromesso !!
Tanti
cari saluti
Isabelle ed Erik
