Cupramontana , 31 juli 1999.
Ciao Amici,
De temperaturen stijgen tot tropische dimensies. Heerlijk maar nog steeds geen huis. Erik krijgt het lumineus idee om het Agatha Christie-huis of het huis van de moord of Julia`s huis hier op de heuvel op ca. 600m. afstand van Patricia`s woning, van naderbij te bekijken. We kennen het huis al jaren maar de naam had toch altijd iets afschrikwekkends.
Voor de verkenning bewapenden we ons met kapmessen, lange broeken, laarzen, eigenlijk ontbrak nog het harnas, want Doornroosje was hier… heel het gebouw met braamstruiken bedekt.
Bij het binnengaan wachtte ons echter een verrassing, net zoals in het sprookje was hier ook de tijd blijven stilstaan. De pan stond nog op het fornuis, de spaghetti lag ernaast en het blik tomaten kon elk ogenblik geopend worden. In de talrijke bedden lag weliswaar niemand meer, de prins was ons voor geweest.
Je kon dit gebouw, dat al meer dan 6 jaar verlaten stond, allesbehalve bouwvallig noemen. Beter nog: geen vochtplek te zien.
Maar stond dit gebouw wel te koop ? Via, via kwamen we op het spoor van Jim, een Engelse makelaar die het gebouwencomplex (want er staan er 3) verkocht in opdracht van een Engelse crazy woman. Na allerlei onderhandelingen werden we het eens over de aankoopsom en toen startte het feuilleton of processie van Echternach ivm de Compromesso ! Een voorakkoord voor de verkoop van een huis waarbij je niet meteen de totale som betaalt. We mochten in ieder geval al het huis van de bramen bevrijden. Dit wilden we toch eerst doen, want we wilden toch alle gebouwen beter bekijken, wie waren er nog onaangename kleine lettertjes. De Belgische en Nederlandse bezoekers die hier ondertussen kwamen logeren ,hielpen ons hiermee.
Alle nutsvoorzieningen waren zichtbaar, maar heel belangrijk, was er ook water ?Volgens Jim stond hier een pozzo of put van 70m. diep. Jan en Erik gebruikten de grove middelen, de zware bosmaaier viel meedogenloos de jungle aan. Niet alleen de flora delfde het onderspit, maar ook de fauna die jarenlang rust kende, moest nu wegvluchten. Dan eindelijk, een opvallende steen duidde de plek van de pozzo aan.
Was dit nu dè pozzo ? Erik mat de diepte: 17m. Waar zou de put van 70m. dan wel zijn ?
Alle buren bemoeiden zich ermee, want ze herinnerden zich allemaal wel een plek van een put. Een telefoontje naar de vorige bewoonster bracht uitkomst, de put was niet 70 meter maar 70 feet diep !!!!
Wat de compromesso betreft zouden we nog wat geduld moeten uitoefenen want augustus stond nu voor de deur, dus ferie. Italië ligt dan helemaal plat.
Zolang het huis nog niet officieel van ons is, zullen we maar geen onnodige kosten doen. Alleen de sloten op de deur zijn ons eigendom.
Tot volgende maand.
Tanti cari saluti
Di Isabelle ed Erik
Ik herinner me dat nog allemaal, we hebben dat huis samen gezien!
Inderdaad jullie hebben eigenlijk het verhaal in le Marche ook nog meegemaakt !!!!