De allereerste maandbrief uit juni 1999

Le notizie vanop een Italiaanse heuvel

Cupramontana , 30 juni 1999.

Cari Amici,

Het lijkt alsof het gisteren was, dat we afscheid namen van onze vriendin die tijdelijk op onze poes en huis in België zou passen.

Prachtige weer wachtte ons op bij aankomst in La Bella Italia. De Renault Kangoo en onze aanhangwagen volgeladen met de meest noodzakelijke spullen, brachten ons probleemloos tot het huis van mijn zus Patricia en mijn schoonbroer Jan in Umbrië. Hier acclimatiseerden we de eerste week.

De tweede week verhuisden we met een geleende jeep van buurman Orlando naar een woning van Amerikaanse kunstenaars. Ons stekje voor de komende maanden bereikte men nl. niet met een gewone auto, maar slechts per muilezel of te voet via een bospaadje dat sterk afdaalde langs een heuvel. Om veel spullen te vervoeren ,vormde zo’n jeep wel een goede oplossing.

We doopten dit huis meteen om in Bokrijk, naar de nostalgische herinneringen van Limburg, maar ook naar de gelijkenis met het Belgisch openluchtmuseum en de middeleeuwse huisjes ; een open haard waarin je kon zitten, geen badkamer , water afkomstig uit een bron, spaarzaam en eenvoudig gemeubelde woonruimtes, kleine vensters …

Onze belabberde conditie zou in de toekomst met sprongen verbeteren, een afdaling impliceerde immers een beklimming . Nachtelijke terugtochten gebeurden met een zaklamp, want de Belgische lichtvervuiling bleek hier nog niet uitgevonden. We maakten kennis met het oerdonker uit de Middeleeuwen, een nieuwe en indrukwekkende ervaring. Voor het eerst beseften we de waarde van het licht bij volle maan.

Amper een week later volgden we een blitzcursus “hoe paarden verzorgen, hoe paardrijden,” Orlando en zijn gezin wensten ons als oppas voor hun huis, moestuin, paarden, honden en kat tijdens hun vakantie.

Na deze cursus waren we volleerde cow-boys, Erik zelfs een Indiaan want hij reed probleemloos zonder zadel of bit. (een stamboomonderzoek kon misschien eventuele Indiaanse roots opleveren ). Ik kon eerder naar als clown naar het circus want ik gleed er steeds van af.

Orlando’s huis stond in schril contrast met Bokrijk; we noemden dit het “ huis van de 20 ste eeuw” ; 4 badkamers, 4 livings, …200 lichtknoppen om te bedienen en soms nog geen licht.

Natuurlijk startten we onze huizenzoektocht, uiteindelijk kwamen we daarvoor hier naar toe.

We pluisden de plaatselijke streekkrant naar advertenties. Al gauw merkten we , dat men voor een Italiaanse zoektocht héél , véél tijd moest vrijmaken. We spraken eerst een ontmoetingsplaats af. De huizen waren soms moeilijk te vinden en bezaten vaak geen adres. Soms noemde men hét pleintje van het dorp als afspraakplaats , kwam men in dat dorp, bleken er honderden pleintjes te zijn. Een groepje oudere mannen op een bankje beweerden dan dat hun pleintje là piazza was ,waardoor we soms tevergeefs wachtten. Gelukkig bood de GSM een uitkomst en vonden we dan ietwat verder de juiste plek. Of men sprak af aan het station en bleek de eigenaar Eugenio een zeer katholiek mens te zijn, die 2x per dag naar de kerk ging en vroeg of we dat ook deden . Waarop de vrijzinnige Erik volmondig “ja” antwoordde. ( In Belgiëwaren toch veel katholieken ? Althans dat verstond Erik toch) . Of bleek de 81 -jarige eigenaar nog ambities te bezitten van een Formule 1 piloot, zo scheurden we met zijn Fiatje 500 de heuvels in , de bochten op 2 wielen nemend. Of we moesten in het dichtstbijzijnde dorp naar de Americano vragen, de bijnaam van de eigenaar. Het dorp leek helemaal uitgestorven, ik besloot maar ergens aan te bellen. Hoorde ik van achter de luiken op de eerste verdieping een vrouw luid schreeuwen: “Ja? Wie is het ?” Stond ik dan luid de reden van onze komst te roepen op een piazetta .

Bij elk bezoek volgde een espresso bij de plaatselijke bar, rechtopstaand ,drinken, slikken en wegwezen of bij de mensen thuis of bij de toekomstige buurvrouw. Soms werden we tot onze grote verbijstering als de nieuwe buren voorgesteld….” Maak eens een espresso voor deze signori , uw nieuwe buren “ heette het dan..

Eindelijk bereikte je de bewuste plek . Telkens beweerden de eigenaars dat je zo’n panoramische plek nog nooit gezien had en dan bekeken ze vol verwachting uw gezicht. Theatraal beaamden we dat een dergelijke plek ons compleet verraste. . Wat niet echt een leugen was , sommige vergezichten kon je inderdaad inkaderen, de gebouwen echter moest men soms lang zoeken tussen het struikgewas of bestonden louter uit een aantal stenen of waren ingestort tijdens de recente aardbeving.

Maar dat was toch geen probleem, want je ontving hier subsidies, veel subsidies (met alle beloofde subsidies konden we een heel vakantiedorp openen) Na de verbouwingen konden we ons dan gerust neerzetten op een stoeltje en het geld zou binnen stromen (althans volgens de eigenaars) !!! Hierop volgde meestal een wandeling rond het domein van 15 ha of in het bijbehorende bos. Na afloop kregen we nog dikwijls een sightseeing in het naburig kasteel en dorp ( hier is de apotheek, de kerk,…) en ze beloofden een feestmaaltijd bij hen thuis, na ondertekening van het koopcontract….want wij gingen het toch kopen nietwaar ? Welke bezwaren kon men immers hebben bij een dergelijke kans ? Misschien de prijs ? Hierover moesten we ons geen zorgen maken, banken genoeg in Italië.

Leuke avonturen dus, maar ons droomhuis vonden we nog niet. Misschien volgende maand ?

Tanti saluti cari,

Isabelle en Erik

PS:

Eèn van de bezochte huizen bleek in het bezit van 2 vriendelijke Italiaanse mannen . Na de gebruikelijke rondleiding en wandeling op hun domein, echt een paradijs , met een fantastische tuin erbij, begrepen we niet waarom zij hier weg wilden. Ik vroeg het dan ook aan Virgilio. Als antwoord volgde een echt stukje uit de commedia dell’arte: “ Ik heb me altijd gezegd, Virgilio als je 60 bent, dan moet je naar Rome verhuizen. “ Hierbij zuchtte hij eens : “ Nu ben ik 60 en dus moet ik naar Rome” Zijn vriend schreeuwde onmiddellijk: “ je weet toch wel dat dat je dood betekent naar Rome gaan en dit allemaal achter laten” Wanhopig zei Virgilio: “ Ik weet het, ik weet het, maar ik moet ,ik moet ….” ze begonnen tegen elkaar te roepen en te dreigen….gelukkig bracht mijn vraag “Wat vragen jullie voor het huis en de tuin ?” de beide heren meteen tot de nuchterheid zelf.