{"id":784,"date":"2020-03-18T20:38:03","date_gmt":"2020-03-18T19:38:03","guid":{"rendered":"https:\/\/www.lagirandola.eu\/blog\/?p=784"},"modified":"2020-03-18T20:38:05","modified_gmt":"2020-03-18T19:38:05","slug":"op-vakantie-naar-elba-dag-1","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.lagirandola.eu\/blog\/op-vakantie-naar-elba-dag-1\/","title":{"rendered":"Op vakantie naar Elba: dag 1."},"content":{"rendered":"\n

Cupramontana, 18 maart 2020,<\/p>\n\n\n\n

Cari amici,<\/p>\n\n\n\n

al 21 jaar lang hou ik jullie op de hoogte van het reilen en zeilen op onze Girandola, maar nog nooit schreef ik de Notizie vanop een Italiaanse Heuvel in zulke bijzondere omstandigheden.<\/p>\n\n\n\n

Terwijl West-Europa ook langzaam in lockdown situatie overgaat, is bij ons al de 8ste dag bijna voorbij. We mogen nog alleen maar ons huis verlaten om boodschappen te doen in de dichtstbijzijnde supermarkt van je eigen gemeente of natuurlijk voor medische kwesties. Bij de winkel is het nummertjes trekken want ze laten maar een bepaald aantal personen toe. Iedereen die buiten wacht, doet dat netjes en met de nodige afstand van elkaar. Er werd hier niet gehamsterd omdat we merkten dat de Noord Italianen die al langer dan ons in blockdown waren, dagelijks goed bevoorraad werden. Wat hier ook gebeurt, zelfs in een kleine gemeente zoals de onze. Voordat we ons huis verlaten moeten we een formulier invullen en dat bij zich dragen, wanneer we gecontroleerd zouden worden. Dit lijken misschien harde maatregelen, maar helaas zijn er altijd personen die de ernst van de situatie nog niet begrepen hebben.<\/p>\n\n\n\n

Toch wil ik jullie een positieve nieuwsbrief sturen, want daaraan is meer dan ooit behoefte. We zijn nog voordat de hele hetze begon, een week naar Elba gereisd. 7 dagen lang zal ik jullie over onze belevenissen vertellen. Niemand kan nu nog op vakantie, maar gelukkig maakt het digitale tijdperk het virtuele reizen mogelijk .<\/p>\n\n\n\n

Veel leesplezier en denk eraan, de beste manier om de mensen die in de zorg nu keihard moeten werken met gevaar voor eigen leven te bedanken, is THUIS BLIJVEN !<\/p>\n\n\n\n

Dag 1: Vertrek naar Elba.<\/p>\n\n\n\n

Enthousiast geraakt door een Nederlandse die reeds 40 jaar op dat Italiaans eiland woonde en door mijn zussen die er al geweest waren, besloten we ons zelf op een weekje Elba te trakteren. Een eiland dat bij ons alleen associaties met Napoleon opriep.<\/p>\n\n\n\n

’s morgens vroeg vertrokken, onderweg ontbeten op zijn Italiaans om dan tegen de middag in Piombino (Toscana) aan te komen. Daar vertrok onze veerboot immers. Het weer hielp echter niet mee, het was koud, regenachtig maar vooral storm! In de haven aangekomen, meldden de havenautoriteiten ons dat ze slecht nieuws hadden, de veerboten voeren niet uit. Bij de infobalie bevestigden ze dit en waarschuwden ons dat de latere boten hoogstwaarschijnlijk ook niet zouden vertrekken. Maar we mochten kosteloos omboeken op de boot van morgen. We verwittigden het hotel op Elba en zochten meteen een ander in Piombino zelf . Al in de Etruskische en Romeinse tijd bestond hier metaal industrie vanwege het aanwezige ijzererts. Aan de haven stonden er dan ook talrijke hoogovens. Piombino bestond gelukkig ook uit een mooi historisch centrum waar we, leve de smartphone, moeiteloos een overnachtingsplek vonden in Albergo d’Italia Het bevond zich in een ZTL zone of alleen toegelaten voor vergunninghouders, dat betekende weinig verkeer en een rustige buurt.<\/p>\n\n\n\n

Ons middageten haalden we gewoon bij de supermarkt, een traditie overgehouden tijdens de reizen in onze studententijd, broodjes, beleg en drank kopen en dan ergens picknicken, gezien het weer, was dat nu in de auto.<\/p>\n\n\n\n

De wandeling door het stadje duurde door de hevige storm niet lang, ik werd bijna omvergeblazen, jammer want aan de zee was het best mooi.<\/p>\n\n\n\n