![\"\"](\"https:\/\/www.lagirandola.eu\/blog\/wp-content\/uploads\/2021\/02\/DSC_0444.jpg\")
<\/figure><\/li>![\"\"](\"https:\/\/www.lagirandola.eu\/blog\/wp-content\/uploads\/2021\/02\/DSC_0446.jpg\")
<\/figure><\/li>![\"\"](\"https:\/\/www.lagirandola.eu\/blog\/wp-content\/uploads\/2021\/02\/DSC_0457.jpg\")
<\/figure><\/li>![\"\"](\"https:\/\/www.lagirandola.eu\/blog\/wp-content\/uploads\/2021\/02\/DSC_0460.jpg\")
<\/figure><\/li>![\"\"](\"https:\/\/www.lagirandola.eu\/blog\/wp-content\/uploads\/2021\/02\/DSC_0527.jpg\")
<\/figure><\/li>![\"\"](\"https:\/\/www.lagirandola.eu\/blog\/wp-content\/uploads\/2021\/02\/DSC_0601.jpg\")
<\/figure><\/li><\/ul><\/figure>\n\n\n\nEen anekdote over een voorval in een Italiaans postkantoor, riepen bij mij legio herinneringen op. De post speelde hier nog een zeer belangrijke rol in het dagelijkse leven van Jan en alleman. Hij wordt nu zelfs ingezet voor de afspraken voor de inentingen tegen COVID !<\/p>\n\n\n\n
Vermijd er een bezoek aan het begin van de maand, want menig gepensioneerde staat dan in de rij om zijn pensioen af te halen. Tegenwoordig moet men weliswaar een rekening hebben, doch cash afhalen hoort nog altijd bij het ritueel.<\/p>\n\n\n\n
Het einde van de maand raad ik ook af, daar men dan aanschuift om de rekeningen van Gas\/Elektra e.d. te betalen. Thuisbankieren kent hier nog niet veel succes.<\/p>\n\n\n\n
De snelheid van brieven bezorgen laat, helaas, de laatste jaren weer veel steken vallen. Het eerste jaar, tijdens mijn gidsbeurten in Rome, sprong ik altijd even binnen het Vaticaans postkantoor, synoniem voor effici\u00ebntie…behalve als je bij een bepaalde man aan het loket kwam:
– ” Graag 5 postzegels voor Belgi\u00eb aub ” Hij keek me aan en vroeg : ” hebt u een hond ? ” ” Ja 3 ” reageerde ik verwonderd. ” welk ras ? ” Ondertussen groeide de rij achter mij, maar dat deerde de bediende niet. ” Eh 2 bastaardjes en een labrador” ” ai ai dat is niet goed ….u moet volgende keer Belgische herdershonden nemen. Kijk zoals die van mij”, waarna hij foto’s bovenhaalde en mij zijn Mechelse scheper en Groenendaler toonde. ” Ik beloofde hem dat plechtig en toen pas ontving ik mijn postzegels tot grote opluchting van de mensen achter mij. Voortaan adviseerde ik mijn Belgische toeristen om even bij die man langs te gaan om postzegels te halen en geloof of niet….ze kregen hetzelfde verhaal te horen. Ook als ze geen honden hadden…<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.lagirandola.eu\/blog\/wp-content\/uploads\/2021\/02\/DSC_7263-1024x680.jpg\")
<\/figure><\/li>![\"\"](\"https:\/\/www.lagirandola.eu\/blog\/wp-content\/uploads\/2021\/02\/p1020867-1024x768.jpg\")
<\/figure><\/li>![\"\"](\"https:\/\/www.lagirandola.eu\/blog\/wp-content\/uploads\/2021\/02\/P1010884-1024x768.jpg\")
<\/figure><\/li><\/ul><\/figure>\n\n\n\n
– Een postkaart dat ik tijdens een groepsreis in Perugia in 1998 naar mijn ouders in Belgi\u00eb stuurde, deed er 10 jaar over ! Mijn ouders woonden inmiddels in Umbri\u00eb en kregen een verbaasde telefoon van hun vroegere buurvrouw in Belgi\u00eb. Waarop mijn moeder mij opbelde waarom ik in godsnaam een postkaart uit Perugia naar hen opstuurde en dan nog naar Belgi\u00eb waar ze al lang niet meer verbleven? Dat had ik volgens mij ook niet gedaan. De datumstempel postzegel bracht uitkomst, we waren 2008 en de kaart was in 1998 gepost.<\/p>\n\n\n\n
– Ik wilde dringend postzegels van 800 lire hebben. Nee schudde de bediende aan het loket, die hebben we niet meer maar wel 2 van 450 lire en die krijgt u aan de prijs van 800 lire…..nooit geweten dat men bij de post kon afdingen..
– Voor mijn nieuwe paspoort hoefde ik niet naar Rome zelf. Ik kon alles per post regelen. Wel moest ik bij alle vereiste documenten een enveloppe voegen, aan mezelf geadresseerd en al gefrankeerd met postzegels ter waarde van 4,40 euro. Dus ik in het postkantoor aan het loket postzegels voor 4,40 gevraagd. “Dat ging niet” , zei de bediende , “wel voor meer of minder, maar het juiste bedrag van 4,40 euro zou niet kunnen behaald worden.” ” Tja” antwoordde ik,” dan minstens voor 4,40.” Maar de bediende bleek niet echt de beste leerling geweest te zijn in hoofdrekenen, want ik kreeg eerst ter waarde van 3,30. “nee” zei ik , “minstens 4,40 euro.” Dan 4,10 en eindelijk werden de 4,60 bereikt en vervolgens 4,45 ! Ik wilde de postzegels op de enveloppe plakken, doch ik had er 8 en 2 ervan waren bijna groter dan de enveloppe zelf. Dan maar een nieuwe enveloppe gevraagd. <\/p>\n\n\n\n
– ik stapte het postkantoor binnen van Cupra Montana. 2 bemande loketten zag ik, achter het ene, de meest \u201cvlijtige\u201d bediende van het kantoor en aan het andere een onbekende vrouw. Ik kwam aan de beurt bij de vrouw en gaf een brief voor Belgie af. 2,90 euro vroeg ze. \u201cOei\u201d zei ik \u201cbent u zeker ? Want vorige keer was het 1 euro, via de gewone post.\u201d \u201cOh\u201d zei ze \u201c is dat teveel?\u201d Nog van alles op de computer gedaan\u2026.2,50 nog te veel ? \u201cja dat lijkt me wel.\u201d Toen kwam de vlijtigste bediende in actie , tikte ook ergens op de pc: 1, 15 euro! \u201cJa\u201d zei ik \u201cdat lijkt me al realistischer.\u201d \u201cDus 1,15 is ok\u00e9\u201d ? \u201cja hoor, doe die prijs maar\u201d antwoordde ik.<\/p>\n\n\n\n
Toen we hier pas gevestigd waren openden we een rekening bij de Postbank, die de beste condities aanbood. Internetbankieren, wat we zelfs al 20 jaar geleden in Belgi\u00eb gewend waren, stond hier nog in de kinderschoenen. Het was mogelijk maar ja hoe ging dat weer??? het paswoord ontvingen we via een ouderwetse telegram en het functioneerde van geen kanten. De overstap naar een bank werd dan ook snel gemaakt.<\/p>\n\n\n\nEind 2001, net voor de invoering van de Euro, bood de regering minikits van euromunten aan via de postkantoren, zodat men al kon oefenen. Doch begin 2002 hadden maar weinig mensen deze minikits aangevraagd. Wat te doen met al die munten ? In sommige postkantoren van het zuiden besloot men dan om de gepensioneerden zo uit te betalen. Op het nieuws zagen we dan ook menige bejaarde met 5 kg aan munten sjouwen …<\/p>\n\n\n\n
Normaal zijn de meeste postgebouwen toch uniform gebouwd. In het piepkleine dorpje Moscosi bij het meer van Cingoli troffen we wel een zeer speciaal postkantoor aan. De buurman legde onze wandelgroep uit, dat hij er jaren gewerkt had. Zijn vader een metselaar en fervente fan van de reclamespots van Carosello (jaren 50- einde jaren 70) besloot om dezelfde bogen boven het kantoortje te metselen. Waarschijnlijk zo afgelegen dat vanuit Rome het niemand ooit gezien heeft….<\/p>\n\n\n\n