Op vakantie naar Elba: dag 4

Cupramontana 23 maart 2020,

Cari amici,

bijna alle bedrijven die niets met de productie van levensmiddelen of andere belangrijke producten te maken hebben, zijn nu gesloten, alsook de grenzen van de gemeentes om te voorkomen dat er opnieuw een reisgolf zou gebeuren van het noorden naar het zuiden.

Dag 4 :

Dankzij het lekkere ontbijt sloegen we weer energie op voor de rest van de dag. Vandaag waren we de enige gasten, want zo vertelde Valentina van het hotel ons , het seizoen startte hier ook pas met Pasen. Sinds 2 jaar besloten zij om ’s winters open te houden want regelmatig ontvingen ze toch aanvragen , al was het maar om een ploeg arbeiders te herbergen.

Uit het wandelboekje kozen we een tocht uit ten noordwesten van Portoferraio bij Enfola. Hier leefde men ooit uitsluitend van de tonijnvangst en -industrie. De vroegere tonijnfabriek bouwde men om tot het centrum voor het Natuurpark van Elba, dat ook pas begin april zou openen.

We wandelden op een mooi breed goed begaanbaar pad, omgeven door geurende mediterrane flora. Amper bomen hier, maar volop vetplanten, bloeiende rozemarijn, laurier, brem,mirte, en lavendelstruiken.

De panorama’s wedijverden met elkaar voor de mooiste. Hier en daar merkten we overblijfselen op van een vroeger verdedigingssysteem van de marine: munitieopslagplaatsen, tunnels, uitkijkposten….

De vegetatie veranderde in steeneiken, parasoldennen en aardbeibomen. Een moedige zwemmer bleek ijverig te snorkelen in zee…

Hoe gemakkelijk de wandeling tot nu toe, hoe uitdagend het laatste deel; , via een pad met losse stenen en rotsblokken, zich aan touwen vasthoudend, bereikten we de klip .

Overal de geur van de curryplant ( helicrysum) Er waaide een enorme koude wind, dus lang blijven staan was geen optie. Boven ons vormde zich ook stilaan een donkere lucht, tijd om op onze schreden terug te keren.

We reden terug naar Portoferriao om onze picknickproviand in te slaan en die dan aan een strandje op te peuzelen. Onze espresso dronken we dan in een bar in het gezellige Rio Nell’ Elba waar het jammer genoeg begon te regenen.

Toch namen we even een kijkje in het dorp, zo ontdekten we een mechanische kerststal in een kerkje.

Om ons dan uiteindelijk naar een recent gerestaureerde openbare wasplaats te begeven. Nooit zag ik eerder zo’n grote lavatoio, alhoewel bij ons in le Marche er ook nog te vinden zijn die soms zelfs nog gebruikt worden. Binnenin kon je op de wandpanelen de hele geschiedenis lezen en foto’s bekijken. Met een beetje fantasie zag ik de hele plek gevuld met ijverige vrouwen die samen aan het wassen waren, terwijl ze de laatste nieuwtjes met elkaar uitwisselden. Klinkt heel idyllisch maar uit de verhalen van mijn Italiaanse moeder was dat toch niet altijd zo. Want niet alle wasplaatsen waren zo overdekt om tijdens de winter beschutting te geven, en dan met de manden loodzwaar van de natte was terug de heuvel op naar huis….

De miezerbui veranderde in een stortbui , jammer dat de musea nu nog gesloten waren. We hadden wel gemerkt dat er nog solden waren in de winkels en reden terug naar de havenstad. In een schoenenwinkel sloegen we onze slag ! De winkelbediende die het slechte weer toch sneu vond voor ons toeristen , gaf ons een mooie boodschap: weet je wat ik altijd doe bij zo’n weer ? ik steek de open haard aan, neem een glaasje wijn en dan kijk ik naar mijn lievelingsfilm film The Bridges of Madiscon County! Met deze positieve woorden keerden we terug naar ons hotel waar we wat konden lezen.

Deze avond besloten we om het restaurant Panigacci aan de hoofdweg uit te proberen. Ons hotel lag enorm gunstig, we hoefden nooit ver te rijden voordat we de bewoonde wereld bereikten. Een goede keuze zo bleek achteraf, Erik at de lekkerste gefrituurde zeeschotel ooit en mijn dorade vis bereid in de oven mocht er ook best zijn !