Op vakantie naar Elba: dag 2

Cupramontana, 19 maart 2020,

Met plezier stel ik vast dat velen het fijn vinden om met ons mee te reizen ! Af en toe zal ik ook iets van ons dagelijkse leven vertellen tijdens de Coronacrisis.

Het onderwijs wordt hier helemaal digitaal verzorgd, in het begin stelde dat natuurlijk wat problemen, want niet iedere school was al even ver op dit gebied, maar ook niet iedere leerling had thuis een tablet of pc of telefoon…voor kansarme gezinnen betekenen deze tijden immers nog eens een extra belasting. In Lombardije losten ze dit op om die leerlingen een tablet te geven.

Hier zijn nl. alle scholen toe , ook de kinderkribbes. Het digitaal onderwijs voor kleuters en lager onderwijs verloopt het moeizaamst want vereist toch een speciale didactiek die nog maar weinig leerkrachten beheersten. Het middelbaar en het hoger onderwijs bleken er al verder mee te zijn. Daar ze hier waarschijnlijk al een langere lockdown voorzagen dan 3 april, ging men voor zover mogelijk hier verder met zijn lesprogramma. Dus niet louter herhalingen .
Mijn neef en nicht in Umbrië, 16 en 18 jaar, zijn zeer enthousiast , niet meer ’s morgens vroeg opstaan, niet meer stressen om op tijd te komen, vanaf 9 uur voor de telefoon pc … de leerkrachten vinden het ook fijner en de ouders ook.

Daar de lockdown verlengd wordt en hier de zomervakantie midden juni start, verwacht men dat de scholen dit schooljaar waarschijnlijk niet meer zullen openen. Het enige probleem zijn de laatste jaars leerlingen van het middelbaar want hier bestaat ook zoiets als het eindexamen in Nederland. Daar zijn ze zich nu over aan het bezinnen.

Dag 2: aangekomen op Elba.

Weer vroeg opgestaan, genoten van het uitgebreide ontbijtbuffet. De andere gasten bleken arbeiders te zijn, die hier in de buurt een opdracht verrichtten.

We rekenden af, kregen zelfs nog korting en reden naar de haven van Piombino. Het was nog redelijk bewolkt, maar weinig wind , dus de veerboten voeren weer uit. Gezien het seizoen stonden we maar met weinig voertuigen aan te schuiven om de boot op te mogen. In de zomer zal het een komen en gaan zijn van voertuigen en toeristen, zo groot waren de parkings toch.

De overtocht gebeurde op een nog woelige zee, buiten op het dek staan was dan ook niet mogelijk, de kotszakjes lagen al klaar en sommigen maakten er dan ook gebruik van. Schrijfster dezes die normaal toch ook geen zeebenen bezit, had er gelukkig geen last van.

Het eiland kwam steeds dichterbij , een aangename verrassing, zo bergachtig en rijk aan natuur hadden we Elba ons niet voorgesteld, weinig bewoond, op enkele haventjes na. Net wat wij fijn vinden.

Het overvaren duurde een uur , waarna we in het havenstadje Portoferraio van boord mochten. Een gezellige stad merkten we op en tevens de grootste gemeente van Elba.

De bediende van het VVV verwelkomde ons hartelijk, leuk nu al wat toeristen en voorzag ons rijkelijk van materiaal. Genoeg te zien, op de musea na, want die openden pas vanaf april, uitgezonderd de 2 villa’s van Napoleon die kon men ’s morgens bezichtigen.

Na onze espresso in een bar , winkelden we in een supermarkt voor onze picknick en reden naar ons hotel Wanda, één van de zeldzame die ook ’s winters geopend waren. De ligging van het hotel bleek ideaal tussen Portoferraio en de badplaatst Porto Azzurro. Een eenvoudig en klein hotel met 15 kamers. Het onthaal gebeurde allerhartelijkst door Valentina. Hier ook weer een uitgebreide uitleg met veel persoonlijke tips over het eiland. Men kon in het hotel ook kiezen voor het avondeten, maar we kozen uitsluitend voor het ontbijt.

We installeerden ons in onze kamer en vertrokken richting zee, naar de zwarte stranden. Elba gekenmerkt door een uitzonderlijke rijkdom aan erstsen en mineralen, bezat dan ook talrijke verschillend gekleurde stranden zwarte, rode , meerkleurig, afhankelijk van de bodemschatten. De rit ernaar toe was schitterend ! Waterratten kwamen hier duidelijk aan hun trek; Elba bezit meer dan 100 stranden, van zand tot steen tot rots en heel veel baaitjes uitsluitend bereikbaar te voet of per boot.

Onze picknickplaats ontdekten we aan een strandje, helemaal voor ons alleen. Stoelen uit pallets boden ons zitcomfort aan, het magnifieke uitzicht kregen we er zomaar bij en de zelfbereide panini smaakten overheerlijk.

Het wandelboekje, ontvangen in het hotel, beschreef toevallig een kleine wandeling vanaf dit strand. We bereikten een meertje met brak water, de baaitjes met zwarte stranden, betoverende plekjes.

We besloten om even naar Rio Marina te rijden, een badplaatsje wat verderop. Een toeristische plek in de zomer maar nu alleen bevolkt door de plaatselijke bewoners. Naast de restaurantjes en hotels bestond er ook nog een historische kern met authentieke woningen. Een wirwar van trappen en steegjes, volledig ontoegankelijk voor auto’s …als je hier je boodschappen naar huis moest slepen……

Het begon stilletjes aan te regenen, we reden terug naar ons hotel om ons op te frissen, om dan naar Porto Azzurro te vertrekken. Hier moesten we even zoeken voordat we een restaurant vonden, want ja veel is nog dicht. We belandden uiteindelijk bij Floriano waar we heerlijke antipasti bestaande uit allerlei viscreaties aten, vervolgens een visschotel namen om te eindigen met een sorbetto pistacchio. Helaas zullen jullie je dit met eigen fantasie moeten voorstellen want sommige foto’s op mijn Gsm ben ik kwijt…

Een mooie afsluiter van de dag dus.