Cupramontana, 4 december 2018.

Cari amici,

bijna een jaar geleden startte de heemkundige kring van Cupra een speurtocht in de gemeentelijke archieven op zoek naar bruikbaar materiaal voor de tentoonstelling 100 jaar einde WOI. Vorige keer richtten wij onze aandacht naar de gesneuvelden en de soldaten , deze keer wilden we het dagelijkse leven in Cupra belichten tijdens die oorlog. Door een stom toeval ontdekten we de hele inventaris van de documentatie van die periode, doch de papieren zelf bleken onvindbaar.  We zochten overal, waarbij we uiteindelijk belandden in het magazijn van de gemeente, o.a. de bouwplaats van de druivenkarren voor het wijnfeest. Hier stonden talrijke dozen zonder datum. We openden dan ook de dozen één voor één en namen telkens die farden eruit die voor ons nuttig bleken. Eenmaal het materiaal verzameld, begon het uitpluizen ervan; duizenden brieven , documenten en affiches lazen we zo door om de belangrijkste te selecteren.

Zo ontdekten we een interessante brief naar de burgemeester geschreven door een lerares die over haar klaslokaal klaagde, waar ze 70 leerlingen moest onderrichten zonder water en verwarming , met een lekkend dak en klemmende deuren zodat ze dagelijks via het raam naar binnen moesten. Het antwoord van de burgemeester volgde pas enkele maanden later: ze moest niet klagen daar ze het beste lokaal had. Ook vonden we een zeer gepeperde anonieme brief tegen de oorlog, de geestelijkheid en de regering !

 

Het opzetten van de tentoonstelling zelf duurde ook meer dan 2 weken, waarbij we steeds tot middernacht zwoegden om er iets moois van te maken.

 

 

 

 

 

 

Maar eindelijk was het 4 november, ’s morgens heel vroeg stelden we 143 houten kruisen op de piazza. Elk kruis stelde een gesneuvelde soldaat voor uit Cupra Montana. Waarbij één van de eerste Italiaanse gesneuvelden soldaten een Cuprenser bleek. Zo verrasten wij de hele bevolking.

 

 

 

 

Eerst kwam de plechtigheid aan het oorlogsmonument, daarna aan het Mariabeeldje boven de stadspoort. Wij hadden nl. een petitie teruggevonden uit 1915 van 186 inwoners (voornamelijk vrouwen) gericht aan de burgemeester om een elektrische lamp te plaatsen onder het Mariabeeldje ter bescherming van de mannen aan het front. De burgemeester keurde het goed. Met de tijd verdween die lamp , maar we vonden dat er vanaf 4 november weer zo’n lampje moest branden. Dat werd dan ook geregeld.

Vervolgens liepen we in processie naar de piazza met de kruisen. Hier mocht dan iedereen een roos bij een kruis steken. Een zeer emotioneel moment; onder de tonen van il Silenzio plaatsten talrijke bewoners een roos bij hun voorvader .

In de namiddag wijdden we de tentoonstelling in  bij het kerkje van Santa Catherina , hierna volgde het doorknippen van de lint en de tentoonstelling was officieel geopend. Er volgde nog een concert en een buffet natuurlijk. De daarop volgende  weekends organiseerden we verscheidene evenementen, zoals voordrachten, films en voorlezing van brieven, aan mij de eer om buitenlandse brieven voor te lezen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De leukste manier om bij te komen was de Belgische avond in het Jack Rabbit café in Jesi. We hadden hun rijkelijk voorzien van Belgisch deco materiaal. Op het menu stoofvlees, frieten , wafels  en Belgische bieren van het vat te bevatten. Een welkome afwisseling van de pasta en de pizza.

 

 

 

 

 

 

 

 

Met de medeblogsters vertrokken we op truffeljacht in Acqualagna. Een toffe dag, waarbij de rondleiding in een fabriekje begon. Hier werden we wijzer over de truffels en hun verwerking. Het was een goed truffeljaar, zodat de witte truffel betaalbaar bleek, 1200 euro/kg tegen 6000 euro vorig jaar ! Daarna mochten we proeven in een winkeltje van allerlei lekkernijen bereid met truffels om dan in een zeer gezellig restaurant voor de echte truffelmaaltijden aan te schuiven. Na dit heerlijk diner, reden we naar de ontmoetingsplek met de truffeljager en zijn hond, die laatste bleek in een ondeugende bui, de slechte truffels bracht hij en de goede at hij zelf op, wat niet echt de bedoeling was….

 

 

 

 

 

De organisatie Happenines in de gemeente Sassoferrato had ons bloggers uitgenodigd om te tonen wat ze allemaal op toeristisch gebied aanboden. Dat bleek zoveel, dat we een andere keer zullen terugkeren. Hier ook weer een vereniging van moedige jongeren die eerst als vrijwilligers startten om er nu een fulltime job aan over te houden. We kregen het archeologisch park met de Romeinse thermen te zien, de industriële site met watermolen , smeltovens en de smidse. De voorwerpen opgegraven bij de thermen kregen een mooie plek in het archeologisch museum en ook de kerken die we bezochten, bezaten allerlei speciale voorwerpen. In één van de kerken belandden we zelfs in een kerker waar priesters gestraft werden.

 

 

 

 

 

 

Ondanks al deze activiteiten , verwaarloosden we onze Girandola niet ! De gevoelige planten mochten in hun winterberging en 4 olijfboompjes verlieten na enkele jaren eindelijk hun pot om hun wortels in de volle aarde uit te spreiden.

Alvast buone feste toegewenst !

Tanti cari saluti

Isabelle en Erik

PS:

– Ik had een afspraak bij de tandarts in ons gezondheidscentrum. Daar kom ik altijd wel iemand tegen om mee te babbelen, zodat de wachttijd meestal snel verloopt. Want zelfs met afspraak, is stiptheid hier dikwijls een ijdel woord. Doch nu duurde het wel heel lang, dus klopte ik op de deur, die bleek dicht. -Oh- zei een verpleegster,- maar de tandarts is al een tijdje ziek, hebben ze je niet gebeld ?- Nee…aan het secretariaat bleek dat ze mij herhaaldelijk gebeld hadden, maar niemand nam ooit op. -Maar- zeiden ze, – we wisten dat je in Cupra woonde, dus als je voor niets kwam, was dat ook niet zo erg.- Achteraf bleek dat het telefoontje nooit aangekomen  was ,want in het dossier stond nog altijd het nummer van onze vaste telefoon en die hadden we toch al lang niet meer.
– Een woord dat ze hier heel veel gebruiken is Boh, te vertalen als wie weet, of geen idee, in geval van twijfel dus.  De truffeljager doopte zijn hond Bobo, omdat hij altijd eerst 2 keer twijfelde voordat hij begon te graven. Boh ? Boh ?
– de professor die het eerste evenement ivm WOI inluidde, was een professor geschiedenis uit Ancona. 2 jaar geleden bezocht hij al onze evenementen en dit jaar hadden we hem gevraagd om te komen spreken. Hij kwam naar me toe en zei meteen – oh de mevrouw van de klaprozen-. Hij herinnerde zich nl dat ik toen het gedicht van In Vlaamse Velden had voorgelezen en de symboliek van de klaprozen had uitgelegd.