Cupramontana, 15 november 2018.

Cari amici,

traditioneel start ik de oktober maandbrief altijd met mijn verslag over het wijnfeest. Dus houd ik die traditie maar in ere. De weergoden hadden er maar half zin in; frisse temperaturen maar gelukkig geen regen. Het volk dat bijna elke dag en masse toestroomde had duidelijk meer plezier en we maakten dan ook een tof wijnfeest mee met veel ambiance en een zeer vrolijke sfeer. Dat sloeg ook over op de bands die optraden , ze bleven maar bisnummers spelen. De karren met druiven overtroffen zichzelf en het is dus weer uitkijken naar de volgende editie !

 

 

 

 

 

Vervolgens wil de traditie dat ik in mijn oktobermaandbrief iets vertelt over de olijvenpluk, dat zal voor deze editie zeer kort zijn. In tegenstelling tot 2 jaar geleden kon er ietwat geplukt worden maar weinig. Zelf help ik 2,5 dag te oogsten en voor ik het wist was het alweer voorbij. Jammer want dat is toch de belangrijkste bezigheid vanaf midden oktober en november.

 

 

 

 

 

 

Niet getreurd, nu konden we immers andere dingen doen. Op stap gaan voor de Marche blog ! Allereerst bezochten we, tijdens een opendeurdag, de vishutten die veelvuldig langs de Adriatische kust voorkomen.Tevens was het de kans om eens het visrestaurant geplaatst in zo’n vishut uit te proberen. We hadden ons al altijd afgevraagd hoe er te geraken, nu ontdekten we het. Auto aan de overkant parkeren, en via een kleine tunnel onder de autoweg door om dan op het strand te komen en het restaurant. Ter plekke kregen we nog uitleg van de laatste bewoners die ooit aan de overkant in een dorpje woonden tot de fameuze aardverschuiving, jaren terug.

 

 

 

 

 

 

Voor de blog bleven we op de culinaire toer en begaven we ons naar een echte pub/café in Jesi, Jack Rabbit , waar 3 jonge doorzetters een huisbrouwerij startten met eetcafé. Je hebt er hier wel veel moed voor nodig want de bureaucratie is moordend !!!! Het bleek een leuke en gezellige tent en Marco voorziet je echt van een deskundige uitleg over alle bieren die ze uitschenken.

Toevallig ontdekten we ernaast het Instituut voor Marchigiaanse Enogastronomie. Nooit van gehoord. we belden aan en kregen een hele rondleiding in verschillende ruimtes van een gewelfde kelder; een interessante multimediale tentoonstelling over de gastronomie en de wijnen in le Marche. Op het bezoek kan eventueel een proeverij volgen maar hiervoor hadden we tijd, dat zou voor een andere keer zijn. Jammer dat het weer zo’n leuk, maar totaal onbekend initiatief was…

 

 

 

 

 

 

Het laatste bezoek voor onze blog leidde ons naar de Sant Urbano abdij, een prachtige mystieke Romaanse abdij waar we een deskundige rondleiding volgden. Waarbij na Napoleon het gebouw, op de kerk na , bewoond werd door 2 landbouwersfamilie. Vanuit de stal konden ze rechtstreeks in de kerk kijken. Eén van de nakomelingen had geen zin in boeren en ontwikkelde een waterleidingsysteem voor zijn vader, zodat er niet meer met emmers van de waterpomp naar het huis en de stallen gesjouwd moest worden. Dat sprak zich gauw rond en alle boeren wilden dit wel hebben. Dit eenvoudige loodgieters bedrijfje ontwikkelde zicht tot de meest moderne en futuristische bedrijf in le Marche : Loccioni.

 

 

 

 

 

 

De tentoonstelling over het dagelijkse keven in de eerste wereldoorlog zou openen op 4 november en dus kampeerden we de laatste 3 weken bijna elke avond tot de late uurtjes in het gebouw om dit allemaal op poten te zetten. Of we tijdig met alles klaar waren lezen jullie in de volgende maandbrief.

 

 

 

 

 

 

Tot volgende keer

Tanti cari saluti

Isabelle en Erik

PS:

Al sinds dat we hier wonen (18 jaar nu) werken ze aan de snelweg, Ancona -Perugia, nl. om die 4-baans te maken. De oude tunnels moeten dan ook allemaal gemoderniseerd worden en zo ontmoet je onderweg voor zo’n tunnel borden met opgepast, donkere niet verlichte tunnel, waarbij men dan verblind wordt door de verlichting in de tunnel en beland je onverwachts door een aardedonkere tunnel zonder enige waarschuwing.